تبلیغات اینترنتیclose
نه در ییلاق نه در قشلاق هیچ کجا قرار ندارم ( هوشنگ رئوف )
پیچک ( هوشنگ رئوف )
شعر و ادب پارسی

هوشنگ رئوف

       انار  گونه هایت نصیب من که نشد

         شده ام دهکده ای بی سکنا زیر چلوار زمستان 

                                 و مثل بابای لُر تهی دست ام

 




امتياز : | نظر شما : | لينك ثابت



نوشته شده در تاريخ سه شنبه 11 اسفند 1394 توسط سید مجتبی محمدی

 

چوپانی 
7 -قطعه پیوسته 
**
1
نه در ییلاق
نه در قشلاق
هیچ کجا قرار ندارم
کاش
با ایل بادها 
همسفر می‌شدم 
2
امسال بهار
با دلم گفتم
چوپان گله‌ی پدرت می‌شوم
و گلوی نی را
از بهارِ رنگ به رنگ ◄«گُلوَنی‌ات »
پر می‌کنم
اما
از کج بختی من
تو شدی
عروسِ گله داری بزرگ 
3
حالا 
مهریه‌ات
گله‌ای بزرگِ بزرگ است
اما بدان
من عاقبت 
گرگ می شوم 
4
پدرت راست می‌گفت
چوپان و خواستگاری دختر کدخدا
ازاین یتیمِ پای چراغ ِ خانه ی مردم 
چه غلط ها .. 
5
پدرت راست می‌گفت
من و 
◄◄(کپه نکی ) کهنه
و دلی عاشق
به وسعتِ دشتی
زیر برف و باران
که آغُل پر و 
خانه‌ی پنج دری
رو به آفتاب نمی‌شود 
6
ستاره جان
شنیده‌ام
شام عروسی‌ات 
طعم خاک داده‌است
نمی‌دانستی
آن گوسفندانِ سر بریده‌ی مفلوک
یارانِ نی نوازی من بودند
در غروب‌های تنهائی .
7
ستاره جان 
مدتی است
گلوی من و این نی
بی‌تابِ بی تابند
پدرت را بگو
شبی
منتظر آتش بازی
این یتیم پا برهنه باشد .

 

 


هوشنگ رئوف

از مجموعه : ناز گلو خوانده ای / کتاب متاثر از نماد و فرهنگ و مولفه های بومی لرستان است . 
◄گلونی = سربند رنگ به رنگ دختران و زنان لر 
◄◄کپه نک = پوششی ضخیم از نمد / پوشش چوپانان



امتياز : 0| نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت

موضوع : اشعار هوشنگ رئوف -1, | بازديد : 236